{"id":2387,"date":"2019-11-10T23:15:37","date_gmt":"2019-11-10T22:15:37","guid":{"rendered":"http:\/\/sintservaas.be\/www\/?p=2387"},"modified":"2019-11-10T23:15:37","modified_gmt":"2019-11-10T22:15:37","slug":"sint-hubertusviering-4","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/servaas.ssimons.net\/index.php\/2019\/11\/10\/sint-hubertusviering-4\/","title":{"rendered":"Sint Hubertusviering"},"content":{"rendered":"\n\n

Hoewel we in de kerk van Berg geen beeld van Sint Hubertus rijk zijn, leeft de traditie er wel. De Sint Hubertusbroodjes werden gezegend en uitgedeeld, om men en dier te behoeden (van hondsdolheid). Ook deze viering kreeg een extra feestelijke tint, of beter: klank. De jachthoornblazers van The Greenfields speelden weer heel Berg bijeen: Al voor het begin van de viering wisten ze met hun hoorngeschal, de mensen, op deze frisse novembermorgen, naar buiten te lokken. De kerk was dan ook goed gevuld. Ook tijdens de viering, galmde de jachthoornmuziek door de gewelven van ons kerkje. En de vier alpenhoorns, die weergalmden tot ver daarbuiten. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a>
The Greenfields met hun alpenhoorns<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Na de viering stond er buiten dan ook al een menigte te wachten. Met een goed gevulde wijwateremmer, vatten Vik en Bruno de dierenzegening aan. Van het kleinste schoothondje, tot het zwaarste boerenpaardenspan, allemaal kregen ze de aandacht die ze verdiendeen. Terwijl de Laarstallen met een hele stoet viervoeters voobij marcheerden, bliezen The Greenfields lustig verder melodietjes onder een mooie herfstzon. En met wat jenever zijn we allemaal snel vergeten, hoe ijzig wit de velden wel waren toen we vanmorgen opstonden.<\/p>\n\n\n\n