Als de wereld instort

In de stad Glasgow in Schotland wordt al sinds vorige week overleg gevoerd over het klimaat. Afgevaardigden van de meeste landen van de wereld zoeken naar een consensus over dringende maatregelen. Het menselijk leven op aarde is immers in gevaar. De gemiddelde temperatuur blijft stijgen, zodat bosbranden en overstromingen ons regelmatig zullen teisteren. De vooruitzichten zijn niet rooskleurig, en vooral de jeugd trekt aan de alarmbel.

Je zou voor minder angstig worden, het lijkt alsof het einde van de wereld nabij is. Het is een gevoel dat in de geschiedenis regelmatig opduikt. Zo was het bijvoorbeeld in Jezus’ tijd heel nadrukkelijk aanwezig. Jezus sprak er ook soms over, zoals in het evangelie dat we zondag horen. Het is het laatste stuk van een langer visioen over de eindtijd, het klinkt als een slotakkoord na oorlogen, verwoestingen en opstand. Jezus zegt letterlijk dat dan het licht zal uitgaan: geen zon meer, geen maan, geen sterren.

In ons persoonlijk leven hebben we dat misschien al eens meegemaakt. Dat een catastrofe ons overvalt en onze wereld instort, dat alle lichten uitgaan. De dood van een naaste, ontslag, faillissement, een levensbedreigende ziekte. Het licht waarop we ons richtten is uit, de sterren zijn gevallen. We staan met lege handen. Alles wat we belangrijk vonden, zijn we kwijt. We weten niet meer wat nog van tel is.

Maar het einde is ook de aankondiging van iets nieuws. Na de verschrikkingen en het duister begint het rijk van de Mensenzoon, zei Jezus.

Zoon van mensen, dat moeten we hier begrijpen als de beste versie. In de zoon herken je vaak de eigenschappen van de vader, hij is dus de ideale opvolger. In de nieuwe wereld zal dus niet de zoon van de koning heersen, ook niet de zoon van de bankier, van de generaal of van de priester, maar een mensenzoon. In die nieuwe wereld zullen niet pracht en praal heersen, noch het geld, noch de wapens, noch de tradities. Zij zullen nooit meer het laatste woord hebben in de nieuwe wereld. Het zal de menselijkheid zijn die er heerst, in de meest uitgesproken vorm. Het zullen barmhartigheid, begrip, ondersteuning en samenhorigheid zijn die heersen. Zij zullen de sterren zijn die de juiste richting aangeven, zij zullen de zon zijn overdag en de maan bij nacht.

Niemand weet wanneer dit allemaal zal gebeuren, zei Jezus. Bereid je dus nu al voor, zo klonk zijn boodschap regelmatig. Zijn het wel de juiste sterren naar wie je opkijkt? Is het wel de juiste zon waaraan je overdag je hart wil warmen? Is het wel de juiste maan die jouw weg verlicht als het donker is?

Het nieuwe begin zal zich aankondigen zoals alles in de natuur de zomer aankondigt, zei Jezus. Zorg dat je er klaar voor bent. (Mc 13, 24-32)