Vitamientjes in tijden van Corona
Vreemde tijden … ik denk dat iedereen dit gevoel wel heeft.
Binnen het parochie- en sociale leven valt alles stil. Vergaderingen worden afgelast, samen zingen en muziek maken valt weg, geen ziekenbezoekjes, zelfs niet gezellig staan keuvelen bij een winkelbezoek. Maar de verbondenheid is niet weg! Je bent bekommerd om al de mensen die je kent, zij zijn een deel van je leven. Je denkt aan hen die geen sociaal vangnet hebben, zij die helemaal alleen wonen, waarvan de werksituatie wegvalt. Erg kwetsbare mensen … Net zij verdienen onze aandacht, een telefoontje, om te laten voelen dat ze tellen en deel zijn van onze gemeenschap.
Wat voel ik mij in deze tijden gezegend met een fijn gezin dat ondanks afstand heel nabij is. Zo aandoenlijk om te zien hoe onze kinderen en kleindochters bekommerd zijn om ons welzijn. Die twee meiden zijn echte knuffelspecialisten en dat kan mijn dag zo goed maken. Nu voel ik hun liefde op kilometers afstand.
Een feestje voor de vava zijn verjaardag zat er niet in, maar wat een verrassing toen onze dochter met haar gezin met een goed gevulde ontbijtmand op het terras stond en de kleindochters – achter glas weliswaar – hun dansje deden. De kunstig gemaakte kroon sierde de hele dag het hoofd van de jarige. De zelfgemaakte soep en wafels verdwenen als sneeuw voor de zon. Onze zonen, familie en vrienden die op een korte wandeling of fietstocht met een klopke op het raam even wuifden en gezondheid toewensten … onbetaalbaar en net door afzondering zoveel meer gewaardeerd.
Wij hebben het hier zo goed: vrede, water, elektriciteit en voldoende eten. Wij kunnen op zoveel manieren met elkaar in contact blijven, laten we niet mopperen en klagen. Laat ons allen onze verantwoordelijkheid opnemen. Rust op tijd en stond doet deugd en vastentijd is tijd van inkeer. Wij krijgen nu alle tijd om aan innerlijke vrede te werken. Ik kan zo genieten van de stilte, zeker nu de vliegtuigen niet voortdurend proefdraaien en plaats maken voor kwetterende vogels en het geruis van de wind door de bomen. Onze aardbol moet opgelucht zijn nu het minder druk is. Ik hoop dat hij een beetje mag helen en wij wat meer respect krijgen voor het grote wonder rondom. Wij kregen als compensatie al heel veel zon deze coronadagen.
Laat ons vooral dankbaar zijn voor ons sociaal vangnet, de bekwame artsen en zorgverleners die het niet opgeven. De zovelen die aan het werk blijven en zorgen dat wij niet op een vuilnisbelt belanden, die eten vervoeren, verkopen … De waarde van een maatschappij kan je meten aan de wijze hoe zij voor kwetsbaren, zwakken en bejaarden zorgt: laat ons daar samen aan werken. (Rosa)