Geen gerechtigheid

Zondag laat Lucas Jezus vertellen over de vader en zijn twee zonen. De jongste zoon wil thuis weg, meer zelfs, hij wil zijn deel van de erfenis nu reeds krijgen. Alsof zijn vader nu al dood mag zijn. Jezus vertelt niets over de redenen waarom de jongste zoon tot dit tragische besluit komt. De jongste wilde weg, hij wilde een ander leven zoeken in het buitenland. Uiteindelijk liep dat buitenlands avontuur slecht af, de zoon had alles verkwist en verspeeld en zat helemaal aan de grond. Hij had nog minder te eten dan de varkens. In totale radeloosheid besefte hij dat het thuis bij zijn vader misschien toch nog zo slecht niet was. Vol schuldgevoelens keerde hij zijn stappen en ging huiswaarts.

Zijn vader was de hoop nooit verloren. Al was de jongste nog ver van huis, hij had hem al gezien en snelde hem tegemoet. Geen berisping of verwijt volgden, integendeel, grote blijdschap en feestvreugde.

De oudste zoon had de terugkomst van zijn broer niet opgemerkt, het feest was al aan de gang toen hij van het werk op het veld thuiskwam. Al die jaren had hij zich op de achtergrond geplaatst, hij had zijn vader gerespecteerd, voorbeeldig geleefd, zijn broer had hij afgeschreven. Hij ontplofte van woede, want zijn vader volgde niet de regels van de normale gerechtigheid.

Goedheid en gerechtigheid lijken soms in tegenstrijd. Rechtvaardigheid is een basisvereiste overal waar mensen op een vredige wijze samenleven. Maar goedheid wil soms verder gaan, goedheid wil zich niet laten inperken door de regels van de rechtvaardigheid. Zeker voor God heeft gerechtigheid niet het laatste woord, voor Hem zijn goedheid en liefde de maatstaf.

Ga na deze overweging naar de biechtstoel (1760 – foto) die rechts in onze kerk staat. Het rechtse beeld is de verloren zoon, met aan zijn gordel een leeg etensbord. Vol schuldgevoelens en wanhoop, bij wie kan hij terecht?