Kleiner mirakel door Covid
Wat vrijwilligers kunnen opbouwen als ze de handen in mekaar slaan, kan een mens wel eens versteld doen staan. Dat elk jaar de grote kerstal wordt opgebouwd voor de kerk wordt al lachend wel eens het mirakel van Berg genoemd.
Dat ‘handen in mekaar slaan’ wordt in deze lockdown nu net ten stelligste afgeraden. Zelfs met werkhandschoenen en mondmaskers is het sjouwen en stutten van panelen, het dak dekken en het interieur van de kerststal inrichten toch geen veilige 1,5m-activiteit te noemen. De wil was er wel, maar het gezond verstand heeft beslist de kerststal dit jaar niet op te bouwen.
Dat wil echter niet zeggen dat we dit jaar in het donker blijven zitten: Zaterdagvoormiddag werd de kerstster omhoog gehesen aan de kerktoren. Ook dit is vrijwilligerswerk, maar met mensen verspreid over het kerkplein, de klokkentoren en een hoogtewerker, heel wat meer corona-proof. Uitgerekend dit jaar zijn de gloeilampjes vervangen door led-lampjes, die met minder energie toch nog helderder schijnen.
Dat het geen Kerstfeest zal zijn zoals andere jaren, hebben we al genoeg gehoord van de experts en de politici in de media. Dat de kerststal dit jaar ‘op stal’ blijft is daar al een bewijs van, maar dat de kerstster voor het zoveelste jaar op rij toch weer hangt te blinken aan de kerktoren, is wel een lichtpuntje. Mogen we dan misschien toch van een klein mirakeltje spreken?
