Pinksteren
Van de drie grote feesten uit het kerkelijk jaar, Kerstmis, Pasen en Pinksteren is dit laatste waarschijnlijk het minst bekende. Als je zo op straat aan Jan met de pet zou vragen wat we op het feest van Pinksteren echt vieren, zullen er velen het antwoord schuldig blijven. Kerstmis en Pasen kunnen de meesten nog wel duiden, maar met Pinksteren is dit minder het geval. Kerstmis wordt nog zeer massaal maar oppervlakkig gevierd. Zij die Pasen vieren doen dat veel bewuster en intenser, maar Pinksteren is toch een feest dat zeer weinig in de belangstelling staat. Nog maar de helft van de mensen weet hoe de Heilige Geest de bange leerlingen verder hielp.
In het tweede boek van Lucas, de handelingen van de apostelen, vertelt de auteur over het gebeuren. Vandaar komt dan ook het gebruik om Pinksteren te vieren vijftig dagen na Pasen.
Aan het kruis op Goede Vrijdag gaf Jezus ons al de geest. Wanneer je goed leest staat er letterlijk in het lijdensverhaal op het moment dat Jezus stierf: “Jezus gaf de geest”.
De Heilige Geest is helemaal niet de wind die je hoort in het bos bij het ritselen van de blaadjes of een zware stormwind die de bomen ontwortelt. De Heilige Geest, dat betekent de innerlijke kracht krijgen om te kunnen werken, te kunnen helpen, en te kunnen luisteren met hart en ziel, met overtuiging. Op Pinksteren begon het echte Christendom: samen Kerk (gemeenschap) worden, Jezus achterna.
Wij hebben nood aan meer dan één feestdag om alle facetten van dat ene Christus-mysterie recht te doen. Daarom vieren we Pasen, Hemelvaart en Pinksteren op afzonderlijke dagen. Pasen: Hij leeft, Gods triomf en overwinning op de dood. Hemelvaart: Jezus hoort thuis bij zijn Vader, zijn oorsprong en bestemming, Hij leeft in de ruimte van zijn Vader. Op Pinksteren zendt Hij ons zijn Geest.
Mijn verste herinnering aan het Pinksterfeest gaat terug tot het jaar van mijn eerste communie, in 1961. Op Pinksteren was het kermis bij mijn oma in de parochie waar zij woonde en ging ik plichtsgetrouw eerst mee naar de hoogmis. Mijn plechtige communie viel samen met mijn vormsel op Pinksteren 1967 en het kruisje dat ik die dag van de bisschop mocht ontvangen ligt nog altijd in de schuif van mijn nachttafel. Sindsdien is de gedachte aan de betekenis van dit feest wat verwaterd. Tot op het moment dat mij werd gevraagd hierover een bezinning te schrijven.
Van 1967 herinnerde ik me nog het lied dat we met zijn allen zongen in het Latijn: “Veni Creator Spiritus”. Het had iets zeer plechtig en ons werd gevraagd het eerste refrein van buiten te leren. Het betekent: Kom schepper Geest daal tot ons neer. De kerk zat toen stampvol, er was geen stoel meer vrij en heel wat parochianen stonden recht. Ik speelde daar toen een ‘thuismatch’ omdat ik al jaren misdienaar was in die parochie en zelfs af en toe mee ging als misdienaar in huwelijken en uitvaarten.
Het wonder van Pinksteren brengt mensen samen, mensen van overal, die durvend en enthousiast het verhaal van Jezus verder vertellen. Laten we dat met zijn allen doen !
Jo Debruyne